Pyetja nuk është nëse Kosova ka nevojë për një shtëpi botuese akademike. Pyetja është pse ajo që ekziston botohet ashtu siç botohet: në tirazhe të vogla, pa ISBN të regjistruar rregullisht, dhe pa asnjë mënyrë të besueshme për ta gjetur një titull dy vjet pas daljes.
Një studiues në Vjenë që kërkon një monografi të botuar në Prishtinë në vitin 2019 sot ka më shumë gjasa ta gjejë atë përmes një njohjeje personale sesa përmes një katalogu.
Kjo nuk është çështje burimesh. Është çështje infrastrukture: ISBN, metadata, një URL që nuk ndryshon, dhe një zotim se libri do të mbetet i arritshëm edhe pasi tirazhi të mbarojë.
Botimi digjital nuk e zgjidh vetvetiu. Një PDF i ngarkuar diku është po aq i humbur sa një tirazh i shitur, nëse asgjë nuk e lidh atë me një regjistrim bibliografik.
Ajo që propozojmë është e zakonshme kudo tjetër dhe e re këtu: çdo titull me ISBN, çdo edicion me faqen e vet të përhershme, dhe çdo ndryshim i regjistruar publikisht.
Nuk është ambicie e madhe. Është minimumi që e bën një botim të citueshëm, dhe pa të, puna akademike e bërë këtu mbetet e padukshme jashtë rrethit që e njeh autorin.