Korpuset epigrafike vlerësohen zakonisht sipas numrit të mbishkrimeve. Ky është një kriter i dobët. Një korpus me katërqind mbishkrime të transkriptuara pa fotografi vlen më pak se një me njëqind ku çdo lexim mund të kontrollohet.
Vëllimi që shqyrtohet këtu e ka zgjedhur rrugën e dytë, dhe kjo është arritja e tij kryesore. Çdo mbishkrim jepet me fotografinë përkatëse, dhe aty ku guri është i dëmtuar, rindërtimi është shënuar si i tillë.
Metoda e transkriptimit është konservatore: pa normalizim drejtshkrimor, pa plotësim të heshtur, dhe me shënim paleografik kudo ku leximi është i diskutueshëm. Kjo e bën leximin më të vështirë dhe kontrollin më të lehtë, që është shkëmbimi i duhur.
Vërejtja ime kryesore ka të bëjë me indeksin onomastik. Ai regjistron format ashtu siç dalin, gjë që është e drejtë, por nuk jep referencë të kryqëzuar mes varianteve të të njëjtit emër.
Kjo do të thotë se një kërkues që kërkon një emër në trajtën e sotme mund të mos gjejë asgjë, ndonëse emri është aty në tri trajta të tjera. Në botimin digjital kjo zgjidhet me kërkim; në letër nuk zgjidhet.
Me këtë rezervë, korpusi është një vegël pune e cila do të përdoret gjatë, dhe standardi që ai vendos për dokumentimin fotografik duhet të bëhet i zakonshëm.